شمیم عشق

درسی جالب برای زندگی - درس اول :

amirderakhshan — Sun, 20 Dec 2009 16:56:18 GMT

مرد مسنی به همراه پسر ٢۵ ساله‌اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلی‌های خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد.
به محض شروع حرکت قطار پسر ٢۵ ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می‌کرد فریاد زد: پدر نگاه کن درخت‌ها حرکت می‌کنن. مرد مسن با لبخندی هیجان پسرش را تحسین کرد.
کنار مرد جوان، زوج جوانی نشسته بودند که حرف‌های پدر و پسر را می‌شنیدند و از حرکات پسر جوان که مانند یک کودک ۵ ساله رفتار می‌کرد، متعجب شده بودند.
ناگهان پسر جوان دوباره با هیجان فریاد زد: پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت می‌کنند.
زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می‌کردند.
باران شروع شد. قطراتی از باران روی دست پسر جوان چکید.
او با لذت آن را لمس کرد و چشم‌هایش را بست و دوباره فریاد زد: پدر نگاه کن باران می‌بارد،‌ آب باران روی من چکید.
زوج جوان دیگر طاقت نیاورند و از مرد مسن پرسیدند: ‌چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمی‌کنید؟!
مرد مسن در پاسخ گفت: ما همین الان از بیمارستان بر می‌گردیم. امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می‌تواند ببیند ...

نتیجه اخلاقی : قبل از تحلیل هر اتفاقی هرگز زود قضاوت نکن!

نیایش

amirderakhshan — Sun, 20 Dec 2009 15:10:18 GMT

خداوندا دستانم خالی و دلم غرق در آرزوست

یا با قدرت بیکرانت دستانم را توانا گردان

یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن

خانم ا.باقري

ای بنده من ...

amirderakhshan — Tue, 01 Dec 2009 16:34:18 GMT

به خاطر داشته باش که مردم گفته های تو را فراموش می کنند،

مردم کرده های تو را نیز از یاد خواهند برد،

ولی هرگز احساس تو را نسبت به خویش از خاطر نخواهند برد.

خداوند می فرماید:

amirderakhshan — Tue, 01 Dec 2009 16:33:18 GMT

بیاموزید که مجروح کردن قلب دیگران بیش از دقایقی طول نمی کشد ولی برای التیام بخشیدنِ آن، به سالها وقت نیاز است.

بیاموزید که هرگز نمی توانید کسی را مجبور به دوست داشتنِ خود کنید، زیرا عشق و علاقه دیگران نسبت به شما آیینه ای از کردار و اخلاق خود شما است.

بیاموزید که هرگز خود را با دیگران مقایسه نکنید، از آنجا که هر یک از شما تنها به تنهایی و بر حسب شایستگی های خود مورد قضاوت و داوری ما قرار می گیرد.

بیاموزید که دوستان واقعی شما کسانی هستند که با ضعف و نقصان های شما آشنایند و لیک شما را همان گونه که هستید دوست دارند.

بیاموزید که داشتن چیزهای قیمتی و نفیس به زندگی شما بها نمی دهد. بلکه آنچه با ارزش است بودن افراد بیشتر در زندگی شماست.

بیاموزید که دیگران را در برابر خطا و بی مهری ای که نسبت به شما روا می دارند مورد بخشش خود قرار دهید و این عمل پسندیده را با ممارست بیشتر در خود تقویت نمایید.

بیاموزید که دو نفر می توانند به یک چیز یکسان نگاه کنند ولی برداشت آن دو از آن، هیچگاه یکسان نخواهد بود.

بیاموزید در برابر خطای خود فقط به عفو و بخشش دیگران بسنده نکنید، آنگاه که مورد آمرزش وجدان خود قرار گرفتید راضی و خشنود شوید.

بیاموزید که توانگر کسی نیست که بیشتر دارد، بلکه آن است که خواسته های کمتری دارد...

بار خدایا چه عملی از بندگانت پیش از همه تو را به تعجب وا می دارد؟

amirderakhshan — Tue, 01 Dec 2009 16:29:18 GMT

پاسخ آمد:

اینکه شما تمام کودکی خود را در آرزوی بزرگ شدن به سر می برید و دوران پس ازآن را در حسرت بازگشت به کودکی می گذرانید.

اینکه شما سلامتی خود را فدای مال اندوزی می کنید و سپس تمام دارایی خود را صرف بازیابی سلامتی می نمایید.

اینکه شما به قدری نگران آینده اید که حال را فراموش می کنید، در حالی که نه حال را دارید و نه آینده را.

اینکه شما طوری زندگی می کنید که گویی هرگز نخواهید مرد و چنان گورهای شما را گرد و غبار فراموشی در بر می گیرد که گویی هرگز زنده نبوده اید.

دکتر شریعتی انسان ها را به چهار گروه زیر دسته بندی کرده است :

amirderakhshan — Sun, 29 Nov 2009 15:16:38 GMT

دسته اول
آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند
عمده آدم‌ها. حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آن‌هاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

دسته دوم
آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند
مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.

دسته سوم
آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند
آدم‌های معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

دسته چهارم
آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم هستند
شگفت‌انگیزترین آدم‌ها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد این‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

لیلی نام تمام دختران زمین است

amirderakhshan — Tue, 24 Nov 2009 14:47:18 GMT

خدا به شیطان گفت : لیلی را سجده کن . شیطان غرور داشت ، سجده نکرد .

گفت من از آتشم و لیلی گِل است.

خدا گفت : سجده کن ، زیرا که من چنین می خواهم .

شیطان سجده نکرد . سرکشی کرد و رانده شد و کینه ی لیلی را به دل گرفت .

شیطان قسم خورد که لیلی را بی آبرو می کند و تا واپسین روز حیات ، فرصت

خواست . خدا مهلتش داد . اما گفت نمی توانی ، هرگز نمی توانی . لیلی دردانه ی

من است . قلبش چراغ من است و دستش در دست من.

گمراهی اش را نمی توانی حتی تا واپسین روز حیات .

شیطان می داند لیلی همان است که از فرشته بالاتر می رود و می کوشد بال لیلی را

زخمی کند . عمریست شیطان گرداگرد لیلی می گردد . دستهایش پر از حقارت و

وسوسه است . او بد نامی لیلی را می خواهد . بهانه ی بودنش تنها همین است .

می خواهد قصه ی لیلی را به بیراهه کشد . نام لیلی رنج شیطان است . شیطان از

انتشار لیلی می ترسد . لیلی عشق است و شیطان از عشق واهمه دارد .

( برگزیده شده از کتاب لیلی نام تمام دختران زمین است )

متشکرم پدر

amirderakhshan — Wed, 18 Nov 2009 19:17:18 GMT

روزي از روزها پدري از يک خانواده ثروتمند، پسرش را به مناطق روستايي برد تا او دريابد مردم تنگدست چگونه زندگي مي‌کنند. آنان دو روز و دو شب را در مزرعه ي خانواده‌اي بسيار فقير سر کردند و سپس به سوي شهر بازگشتند. در نيمه‌هاي راه پدر از فرزند پرسيد:

خب پسرم، به من بگو سفر چگونه گذشت؟
- خيلي خوب بود پدر.

- پسرم آيا ديدي مردم فقير چگونه زندگي مي‌کنند؟
- بله پدر، ديدم...

- بگو ببينم از اين سفر چه آموختي؟
- من ديدم که:

ما در خانه ي خود يک سگ داريم و آنان چهار سگ داشتند.. ما استخري داريم که تا نيمه‌هاي باغمان طول دارد و آنان برکه‌اي دارند که پاياني ندارد، ما فانوسهاي باغمان را از خارج وارد کرده‌ايم، اما فانوسهاي آنان ستارگان آسمانند.

ايوان ما تا حياط جلوي خانه‌مان ادامه دارد، اما ايوان آنان تا افق گسترده است......

ما قطعه زمين کوچکي داريم که در آن زندگي مي‌کنيم، اما آنها کشتزارهايي دارند که انتهاي آنان ديده نمي‌شود.

ما پيشخدمتهايي داريم که به ما خدمت مي‌کنند، اما آنها خود به ديگران خدمت مي‌کنند. ما غذاي مصرفي‌مان را خريداري مي‌کنيم، اما آنها غذايشان را خود توليد مي‌کنند.

ما در اطراف ملک خود ديوارهايي داريم تا ما را محافظت کنند، اما آنان دوستاني
دارند تا آنها را محافظت کنند.

آن پسر همچنان سخن مي‌گفت و پدر سکوت کرده بود و سخني براي گفتن نداشت. پسر سپس افزود:

متشکرم پدر که نشان دادي ما چقدر فقير هستيم!

امام علی (ع) می فرماید:

amirderakhshan — Sun, 15 Nov 2009 17:04:18 GMT

عدل، همه چیز را درجایگاه خود می نهد

و کارها را در فراخور آن روان می سازد

سلام:
ممنونم از اينكه هميشه شما را با نظرهاي سازنده در كنارم داشته و دارم. اما در مورد اين "عدل" (كه به نقل از يكي از عزيزانم "كيميا" ناميده شده) در كشور ما و كشورهايي نظير ما معناي "كيميا" يافته و حال آنكه بسياري از كشورها آن را حقيقت مطلقي يافته اند و با وجود اينكه به قول ما كافر و غير مسلمان نيز هستند بسيار زيبا به آن عمل مي كنند و آن را در جامعه خود اعمال مي نمايند. من خيلي از اين بابت رنج مي برم و گاهي به اين مي انديشم كه چرا ما براي گسترش عدل و داد به جاي اينكه تلاش خودمان را بكنيم و به دستورات روشن دينمان عمل كنيم ،‌ سعي داريم كه همه چيز را در يد امام عزيزمان مهدي موعود ببينيم و همه چيز را به حال خود رها كرده ايم تا ايشان بيايند و عدل را جاري كنند در حاليكه خداوند ما را عاقل و مختار آفريده و با كتابهاي آسماني خود راه را به زيبايي برايمان روشن كرده و ما تعمدا خود را به كوري زده ايم و منتظر دستي براي ياري هستيم....

واقعاً جاي تاسف دارد !!!

بعد از مدتها بالاخره دستم به قلم رفت

amirderakhshan — Sun, 15 Nov 2009 16:38:18 GMT

به اعتبار ناچیز زندگی قسم

که آخرین التماسم دستان توست

به آنچه که باورم کرد

که خواست باشم از تو.

زیر سقف کوتاه پروازم

سایه ای به کوتاهی پلکی

با نازی به بهانه یک اشک فقط باقیست...

پاره ای از من گوشه ای تنهاست

و امیدی نیست جز دستی گرم.

گامهایت را سبک کن از دیروز

که پای امروز محتاج دویدن است.