بدون تو چه تنهایم

کدامین راه می پیمایم

میان کوچه های غم

دیارت را همی جویم

دل بی درد و اندوهت

تن خوش بوی چون عودت

تمام آرزویم بود

آنچه می سوزد در اندوهت.

همه عمرم به شیدایی

به اشک و آه و گدایی

نشد یک دم جدا از من

تو تعبیر آن رویایی

به آن لبهای بسته

نگو این دل شکسته

گناهش نیست الا،

به درگاهت نشسته.

نشد همراه با من

در اندوه این تن

به دریایش سپردم

دگر نیستم من.

هر دخیلی که بستم

گره شد به دستم،

که پیرم گفت هر دم

این بود راز شکستم

                                             1387 _ تهران

منفور ترين بندگان در پيش خدا

كسی است كه

جامه ي او جامه ي پيامبران باشد و كار وي كار ستمگران.

کاش می شد از سکوت

جمله ای ساخت

و با هیزم زمان

در آن سوخت.

کاش می شد با نگاه

روی پرده پگاه

با نور لحظه ای دوخت،

پوشید و سوخت.

کاش می شد بی جمله

لحظه را پر کرد،

در آوار سکوت

نگاه را بخشید

کاش در هجوم نور

می شد در سایه ی تو نشست

بی خیال لحظه

به تماشای شب نشست.

کاش بی بهانه تو را داشتم.

زیر آن آوار

چون عقربه ای بی قرار

جمله ای داشتم.

کاش نور، نگاه، جمله را

با تو یکجا داشتم.

                                     1387 _ تهران

بیکاره ها همه در شهر

می کنند فریاد نام تو.

بیچاره ها همه حال

می کشند درد با یاد تو.

همه می تازند در پی تو

بی خیال لحظه اند،

ناچار در کناری می خزند

وقتی به آن نمی رسند.

در پستوی زمان

بنشسته در کمین لحظه ها،

آنکه لحظه ای گم شد

گشت آشنای صحنه ها.

می گشاید چشمها نام تو

نیست لحظه ای خالی،

سری که آسمان خواهد.

کاویدن او را دردیست عالی.

                                     1387 _ تهران

يا علي ! سه چيز از مكارم اخلاق است:

عطا كني به كسي كه تو را از عطاي خويش محروم ساخته،

پيوند كني با كسي كه از تو بريده،

عفو كني و بگذري از كسي كه به تو ستم كرده است .