فرا رسیدن سال ۱۳۸۸

را به همه دوستان عزیزم

تبریک می گویم

زندگی بی عشق محال است .

برای مردم بی عشق دنیا حکم قبرستان وسیعی را دارد .

خورشید همچنان می درخشد.

عشق و معنویت نیز مانند این خورشید می تابد

و تو را غرق در انرژی و حیات می کند.

از این انرژی باید بهره مند شد

و از آن در بهترین راهها استفاده کرد تا شاکر بود.

امام جعفر صادق (ع) می فرمایند

عاقبت نيرنگ و حسادت:

 هر كه با برادرش نيرنگ ورزد و او را كوچك شمارد و با اوبستيزد,

خداوندآتش را جايگاهش گرداند,

وهر كه برمومنى حسد ورزد,

ايمان در دلـش آب شود, چنان كه نمك در آب حل شود.

امام جعفر صادق (ع) فرمودند

گذر عمر
جوانى (فرصت نيكو ) و (نسيم رحمت) است كه بايد به خوبى از آن بهره جست و با زيركى , ذكاوت و تيز بينى آن نعمت خداداد را پاس كه اين فرصت, (ربودنى) و (رفتنى) است وضايع ساختن آن, چيزى جزغم, اندوه و پشيمانى را براى دوران پس ازآن به ارث نمى گذارد.
زندگى كوتاه است و راه كار دراز و فرصت زودگذر! تنها سرمايه گرانبهاى ما وقت است كه بازگشتى ندارد, از اين رو بزرگترين فن بهتر زيستن, بهره جستن از فرصتهاى بى نظيرى است كه برما مى گذرد; اين سخن امام صادق(ع) را بايد جدى گرفت:

من انتظر عاجله الفرصه مواجله الاستقصإ سلبته الايام فرصته, لان من شإن الايام السلب و سبيل الزمن الفوت

به هركس فرصتى دست دهد و او به انتظار بدست آوردن فرصت كامل آن را تإخير اندازد، روزگار همان فرصت را نيز از او بربايد، زيرا كار ايام، بردن است و روش زمان، از دست رفتن.

حضرت محمد مصطفی (ص) فرمودند

- سركشي آفت شجاعت است

- تفاخر آفت شرافت است

- منت آفت سماحت است

- خود پسندي آفت جمال است

- دروغ آفت سخن است

- فراموشي آفت دانش است

- سفهاهت آفت بردباري است

- اسراف آفت بخشش است

- هوس آفت دين است

حضرت محمد مصطفی (ص) فرمودند

صدقه را از خويشتن آغاز كن ،

اگر چيزي فزون آمد بكسان خود ده ،

اگر از كسان تو چيزي  فزون آمد به خويشان ده

و اگر از خويشان نيز چيزي فزون آمد به ديگران ده

و همچنين صدقه را از عيال خويش آغاز كن.

عشق از زبان دکتر شریعتی

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و
هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است،
دوست داشتن از روح طلوع می کند و
تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد.

سلام به همه دوستان مهربانم

من تا به حال اینگونه از دریچه وبلاگم با شما سخن نگفتم!

اما دوست وبلاگ نویسی دارم که مرا واداشت.

برایش دعا کنید:

عشق را کند آغاز

درد تنهایی را دهد پرواز.

نشوید دست با کینه هر روز

زانچه بی تابش گشته هر روز.

نگوید با دستهای تموز

 راز درد لحظه های بی فروز.

عشق او را سردی لحظه هاست

دوستی نامی دیر آشناست.

صفحه تقویم او یخ بسته است

ناامید از باران یاران گشته است.

بسته راه عاشـــقی بر دوســـتان

می گوید این راه گشته  زمستان

در خیالش عشق بازی با محرمان

گشــــته راز قتل هـــــر نامهربان.

گفتمش ای دوست:

عشق بر هر درد بی درمان دواست
چیزی که کردی برون تو
در دام آن رغیب بی وفاست

یاد کن یاران را تو اکنون
آن بنای کار خویشتن را کنون

آنچه کرد با تو، باران نبود
سردی عشق از هجران نبود
آنچه کردی تو برون
سردی دست نامردان نبود

یاد یاران کن تو باز
باز کن دروازه های دلنواز
یاد کن از آنکه شست
چشمت را زدنیای نیاز

آری، باز کن آغوشت را، بازباز

باغ زمستان

زیر برگ سفید ابر

کنار لرز کبوتر

می کشید ناز شب

تب خورشید خوابید

راه شب شد هموار

قندیل نوای درویش

شد خنجر به قلب گدای خاموش

دیوار بلند سیاه

سایه بان لحظه ها.

پیر ما شد خموش

سکوت، درمان لحظه ها

جای پای درد

نقش دلهای سفید،

کلام آخر درویش

هوهوی مرغ سحر.

                                     1386 _ تهران

وصیتی به حضرت علی (ع)

سه خصلت از حقيقت هاي ايمان است :

- انفاق و بخشش در تنگدستي ،

- انصاف مردم از خويشتن ،

- بذل دانش به دانشجو .

نادانی هر کس به دو چیز دانسته شود ،

اول خبر دهد و بگوید چیزی که از او نپرسیده اند ،

دوم با سخن گفتن زیادتر از حد ضرورت

راز لحظه های عاشق

با بهار دیدار می شکفت

و در خزان انتظار می پژمرد.

لحظه هایم را دریاب،

باغبان بهارم باش،

و خزانم را تابستان.

آن روز باش

که روئیدم از تو،

و قصه نغمه هایت در نوازش صبحدم

گلبرگ هایم را شست از شبنم غم.

بیا تا برافشانم

آتش آن هیمه خاموش

آنکه نمی سوخت از رطوبت حسرت

پیش درخشش کهکشان نگاهت.

                                                  7/9/1386 _ تهران

عشق یک جوشش کور است
و پیوندی از سر نابینایی،
دوست داشتن پیوندی خودآگاه
واز روی بصیرت روشن و زلال

                            دکتر شریعتی

وصیتی به امام علی (ع)

يا علي ! سه چيز است كه اگر در كسي نباشد كاري از او پا نگيرد ( و در كارها توفيق نيابد ) پارسايي ( و ورعي ) كه حايل شود او را از نافرماني هاي خداي عزّ و جّل ، و خلق و خويي كه به وسيله آن با مردم مدارا كند ، و بردباري و حلم كه به وسيله آن جهالت و ناداني جاهل ( و افراد نادان ) را برگرداند .

دریاچه های خاموش

رودخانه های خفته

از خیل بی ستارگی

همه دست از نور شسته

چتر ظلمت بر سر ما

حکایت حکمت نور

آخرین ستاره بی نور

چه آسان شد عریان

سیاهی شبهای دور

نشست بوف کور

برشانه های شب

چه مُردن آسان شد

با گذشت از هر سُرور

زیر باران روی ابر

کاش خالی نداشت معنایی

آتش نداشت گرمایی

انجماد عقربه ها در تنهایی تو،

معنی نداشت تنهایی.

                                        1386 _ تهران

امام رضا (ع):

بعد از انجام واجبات،

كارى بهتر از ايجاد خوشحالى براى مؤمن،

نزد خداوند بزرگ نيست

آمدم آنجا که هر لحظه از آن می گذشتی بوی یاس نگاهت مرا با خودش تا عمق فرداها ، تا غروب غم ها ، تا طلوع عشق بارها برده بود.

آمدم روی خط های قرمزی که برایم کشیده بودی و با یاد آن چون لاله ای سرخ از یادت روئیدم.

شبنم خیالت روی گونه های لرزانم یاد لحظه های با تو بودن را تازه می کرد.

آنگاه که نسیم ، با آن همه خاطره از روی نگاهم می گذشت ، آرام آرام می دیدم آنچه را که بود و ندیده بودم ، آنچه را که به پایم ریختی و من ندیدم.

کاش با من گفته بودی از لحظه های تاریکت ، یا می نوشتی از سیاهی های روزگارت ، تا شاید آن روز که با قطره های نگاهت گل های آرزو در من روئید ، فریبای زندگی بار دیگر مرا در خویش می کشید.

یادت هست که گفتم:

آرزوهایم رازهای خاموش وجودم هستند که رویاهای سپیدم را با رنگ کابوس تیره می کنند.

لاله ی وجودم بارها و بارها پای هوس های نمناک چگونه پرپر شد.

نگاهم روی آخرین ثانیه ها چگونه از خستگی انتظار به آرامی خاموش شد.

پس می گویم که یادت باشد که هر نگاهت روی همان خطوط سرخ ، کنار همان لرزه های هوسناک دستانت ، روی گرمی نفس های عاشقت ، با خیالی سُست ، در مرگ صدا و زیر خاکستر گرم انتظارم ، مدفون شد تا خاطر هیچ عاشقی از شعله ی من ما نگردد.

امام حسن مجتبي عليه السلام :

اي بندگان خدا!

پرواپیشه باشید و برای رسیدن به خواستها تلاش كنید

و از كارهای ناروا دوري كنيد

بی صبری انسان را از هیچ رنجی نمی رهاند

 بلکه درد تازه ایست

که انسان برای از پا درآوردن و نابود ساختن خود

بر سایر دردهای خویش می افزاید

زیر پلک شب بودنم آرزوست

جای تو دیدنم آرزوست.

آرزو مُرد زیر پلک نور

پای گل باز از تو گفتن آرزوست.

زیر دیوار شب، های های کردنم آرزوست

دل سپردن بی هوس

خواب دیدن چون نفس

کم از کمتر بودنم آرزوست.

با نوای ساز شب رقصیدنم آرزوست.

مرگ نور

بوی گور،

زیر باران پر غرور،

شب شکستن

راه بر ماه بستن

لحظه ها را کشتن زیر پای شب آرزوست.

دل زِهَر آرزو شستنم آرزوست

باز خواب شب

عطش های زیر تَب

تشنه اما بیداربودنم آرزوست

                                     1386 _ تهران

اگر بخواهی طبع کسی را بشناسی

با او مشورت کن تا به عدل و جور و شر او واقف گردی