چه دیر بود خواب دیدن

نقش خیال با تو کشیدن

روی بال قناری

نغمه از یار شنیدن

از تو شاد

نامت یاد باد.

بر روزهای بی تو

مرگ باد.

بر شاخسار غم

روی هر شبنم

نقش تو را

کشیدم هر دم.

چه دیر بود باریدن

بعد از آن یکباره خشکیدن.

در سحرگاه غم

با اشک روئیدن.

باز تو را می بویم

سراغ از تو میگیرم.

پشت دیوار شب

تو را خواب می بینم.

باز هم بی قراری

راه به این دشواری

با ناز هر پلک

باز هم درد بیداری.

                             20/4/1386 _ تهران

بمون با من گل تشنه

ببین دل بستن آسونه

ولی دل کندن عاشق

مثله دل کندن از جونه

چراغ گریه روشن کن

شب دلشوره و رفتن

کنار این شب زخمی

بمون بامن، بمون با من

ببین امشب به یاد تو

فقط از گریه می بارم

حلالم کن تو می دونی

دل بی طاقتی دارم.....

تماشا کن، صدایی که

به دست بادها دادی

تماشا کن، چراغی که

 به تاریکی فرستادی

میون رفتن و موندن

کنار تو گرفتارم

تن بی سر، سر بی تن

نگو... دست از تو بردارم

اگه بعد از تو می مونم

اگه بعد از تو می پوسم

خداحافظ... خداحافظ...

تورا با گریه می بوسم

خداحافظ... خداحافظ...

                                     شاعر: من نمی شناسمش!

خدايا

 سرنوشت ما را خير بنويس

تا هر آنچه كه تو زود مي خواهي من دير نخواهم،

و هر آنچه كه تو دير مي خواهي من زود نخواهم

امام رضا (ع) : هر کس اندوه و مشکلى را از مومنى بر طرف نماید خداوند در روز قیامت انـدوه را از قلبش بر طرف سازد.

بنام خداوند بخشنده مهربان

به نام آنکه ما را آموخت تا حق را بشناسیم و در برابر ناحق به ایستیم!

       "حافظا مِی خور و رندی کن و خوش باش ولی

                                        دام تزویر مکن چون دگران قرآن را"

آری، هر روز عاشورا است تا ناحق برپا است.

مدرسه حسین(ع)،

کلاس اولش شروع زندگی  و زنگ آخر آن پایان زندگی است.

یا حق

از تو گفتن چه زیبا

زیر لب زمزمه

آهی از دل

اشک هایم چه زیبا

روئیدم با زمان

پشت برهمه،

خالی از گفتگو

باریدم از زمان

زیر پای تاریکی

دریغ از آغوش باریکی.

در سراب می شستم آرزوها

می چشیدم یک به یک رازها.

خسته از هر قناری

دوست بودم با پنجره،

می دیدم در کنارش دورها

می چکاندم تیرگی بر نور

باز می رفتم پر غرور.

نقش در نقش

بی خیال از گذر،

با نمی از امید

وجودم می خزید روی در.

آرزو شد خیال

گفتن و رفتن

شد راز یک دم،

قاصدک مرد

شکست بازهم پنجره

لحظه بازهم

شد اسیر یک گره.