نگاه می­درخشید و من نیز

نفسها می­تپید و ما

از صدای باد شدیم چون طوفان

وباز بیابان در بیابان.

خاک می­کردیم درد را

می­رفتیم سوی فردا

می­نشاندیم دل را

می­چشاندیمش نور،

می­خروشید از غرور.

بر فلک آویختیم.

زیر پا

باغ قصه،

گرگ پیر،

عیارها با عصا.

پیرمان خسته،

خوابیدیم تا فرشته.

قصه­هایی،

غصه­هایی،

بازهم تیرگی

روی نور تار بسته.

                             1385 _ تهران

هرچه با تو بیشتر

از قفس­ها دورتر.

هرچه از تو سیرتر

باممان بیشتر.

تا دیگری

با محبت،

از تو اما

بی­سعادت.

بی­رمق

بی­حجاب،

بی­تلاطم،

تا سحر یک نفس،

بی­تو اما از تو

پلک بر سیاهی­ها می­نشاندم.

با ترنم آمیختم

روی یک قطره،

روی خاک،

آسمان­ها نوردیدم.

هر نفس التماس

التماس عطر یاس،

روی گرگ و میش بودم

که باز از تو خوابیدم.

                              1385 _ تهران

غریبانه در باد می لغزم تا ناکجا

سری دارم بی­قرار

دلی در پائیز اندوه.

می­نمایم خویش را

زرد در زرد.

می­کشم نیش قلم

سیاه اندر سیاه

تا ­کَنم پای نگاه.

گاه­گاهم نیز پژمرده،

گلهای بی­گلبرگ

خورشید خاموش

همچو من بازنده­اند، خوابیده­اند و شاید مرده­اند.

سیلی لحظه­ها

نعره­ی دیروزها

پرده­ی خوب سراب،

بوی دود آن روزها

روی دوش آن خوب­ها،

می­بُرد تا استخوان

می­خرامد با تیره­گی

بازهم آه از این پژمردگی.

                             1385 _ تهران