به تو با نسیم حرفها گفتم

ولی نسیم سوی تو نیامد

به تو زیر باران بوسه ها فرستادم

ولی در بوی رعد عطر نفسم گم شد

زیر آسمان بر روی کوه انشائی از عشق نوشتم

اما رود گدازه ها آن را شست.

با تو آنروز زیر چتر ابر

از صمیمت خورشید گفتم،

                             خورشید دلم.

ولی با رفتن ابر، در عطش خورشید خشکیدی.

با تو از خلوت سینه ام گفتم

ولی با فریاد آهت

شیشه سکوت دلم را در سینه شکستی

دیگر با تو از چه گویم؟

از نسیم گفتم با او رفتی،

از باران که ترسیدی، چتر گرفتی.

با آسمان قهر کردی، در شهر ستاره ها گم شدی

سوار بر بال ابر برایم دست تکان دادی.

آری از غزل قدیمی خداحافظی می گویم

و آخر نیز گفتی:

سکوتت دلم را برید

و مرا در سکوت سینه ام رهانیدی

نشان منافق سه چیز است :

 1 - سخن به دروغ بگوید . 2 - از وعده تخلف کند .3 - در امانت خیانت نماید .

می پویم با نگاهم

سایه ای فقط به اندازه یک پلک

آغوشی به اندازه یک قفس.

ولی مِهری جاری تر از هر آبشار

نگاهی داغتر از خورشید

امیدی به زیبایی رنگ خدا روی مُهر نماز

نیست پیداتر.

داشتن را می خواهم

خسته ام از خواستن

خسته ام از آرزو

خسته ام از پوئیدن راهی دور

خسته ام از پاهای خسته ام

داشتن را می خواهم

کجاست پایان انتها.

                                          1382 _ تهران