شاید اگر دیروز بود و گل سرخ

امروز آسمان آبی بود و خورشید

و اگر فردا سوز نبود و انتهای راه ناپیدا

کسی جعبه ای ناگشوده در دل نداشت

شاید اگر من بودم و تو

ما بودیم و آنها

و اگر بود دلهایمان کمی دریایی

کسی نمی دید چشم پر از اشکی

اشکی به گرمای آتش

از جنس خون

پر از رؤیا

لبریزتر از آرزویی نزدیک

شاید اگر شاید نبود و باید پیدا

شاید اگر باور بود و شک ناپیدا

دل فانوسهایمان بیشتر می تپید برای هم

بیشتر خالی می شدیم از خشم و کین

از هرس و کبر

چون چشمه ای زلال تا انتها پیدا

چه زیبا می شدیم چه زیبا.

                                                           1382 _ تهران

خداوندا خداوندا

چه گویم از دل ریش هویدا

دلی آکنده از تاریکی های بی همتا

سری افتاده بر بالین دنیا.

خداوندا خداوندا

چه گویم زدستی کالوده کردم

زنیستی ها، زخواری ها.

چه پُر می کرد مرا با پستی ها

آنکه با من رسم دوستیها کرد برپا.

خداوندا خداوندا

چه کردم یا چه کرد با من، شاید تو کردی

که راهم نیمه شد با او

سفیدی بر من افتاد، شدم دور از سیاهی ها

دلم گشت آزاد.

همان دم

غبارم رفت یکباره بر باد.

خداوندا خداوندا

چه گویم زانکه روئیدم از او

نه اما سبز و سرخ و زرد

همی تیره، همی تارتر از مردابها

خداوندا خداوندا

به راهم شدی فانوس بی خاموش زان پس

به قثلم بردی از دریای نور

چه گرم تابیدی مرا

بی کرانم گشت روشن

خداوندا خداوندا

بارم کشاندی

راهم گشودی

خداوندا خداوندا

هزاران بار شکرا و شکرا 

                                                      1382 _ تهران

آغشته ام

آغشته از هوای ناپاکت

رنجورم از زبان چون تیغت

و حال خالی

حتی از آنچه داشتم.

تو را قسم می دهم به آن دستان

دستانی که نیامیخت هرگز بانسیم

با آن یاس زرد و گلهای یخ.

بهتر نبود آن روز

روز رقص اقاقیها

کمی آشناتر می شدیم با هم

یاد کن روزگاری را

روزی که "من" لحظه ای "ما" را شکست

روز سقوط نور،

مرگ خورشید.

آری، داری به یاد آن روز را، می دانم.

پس در بر این گذر

تواناتر از دیروز ای رهگذر

بیا تا نشکند زهرین غنچه ای بی نشان.

آفتابی باش رهگذر

آفتابی باش.

                             1381 _ تهران

وقتی نشستم پای فریاد شب

شبی پر از بغض تنهایی

خالی از نسیم عشقی بی هیاهو

با دستانی خیس از هیجانی دور،

یاد تو

یاد ما

تازه های پژمرده

انتظارهای بی پایان،

فریادهای ای خدا

در ظلمتی بی همتا

بازیچه کودک، کودکی شدم نا شکیب و ناآرام

به نام سرنوشت.

                                    1381 _ تهران

هنوز چشمانم

نهایت سراشیبی را می پوید

گویی چیزی تا قله نیست باقی

با این خانه های آخرین چه کنم؟

دیوارهای سنگی

درهای بسته،

سقفهای بلند و تاریک

چه کنم که سیاهی اینجاست با دیوارها، سقفها و شاید هم آدم ها

فکر سرازیر شدن

خالی از هر چه بیهوده شدن

گذشتن از این خانه ها و آدم ها،

تسکین است

چشمهای خسته ام، پاهای پینه بسته ام را

آنگاه که فقط

صدای عقربه های ساعت

اندام بی جان سکوت را می کوبد

قایقم را در دریای متلاطم افکار بی پایان

شاید برای فردا یا امروز

می آزمایم

بی آنکه از بازگشتم بدانم.

                             1381 _ تهران

گفتمش با تو هیچم

گفتا بهتر زپوچی

گفتمش در راه شب

گم می شود ستاره ام

گفتا که بهتر از افتادنم به چاه.

می گفتم از آنچه بی او نبودم

می گفت از آنچه بود، از آنچه از من فرقی نبود او را.

صبح و شب، ظهر و عصر

گاه و بی گاه از هر روز

روی دیوارها، روی کاغذها

پیش چشمها، پیش دلها

فقط از خشکی قلم گفتم

از راز تب، راز دیوارهای سیاه

گوشه های تاریک

دیوارهای بلند می گفتم.

                                                      1381 _ تهران