آتشی زیر سنگ

کاوه ای بی پتک

آرشی بی کمان بودم

غرق در عمق صدا

ناجیها پشت بر دریا.

صدا می خروشید

و تکه های من بر روی شنها

یا که روی کف های ساحل

با خنده می مردند

عجب ساحلی

نه مسافری، نه کودکی، نه حتی طوفانی

که شاید تکه هایم را

می برد تا خانه اش،

فقط به یادگاری.

آری دریاست

من در او گم،

غم نیز.

خروشان و زیبا

می پرستم حتی غروبش را

چو بودایی تا صبح.

شب که دیگر هیچ نیست،

حرکت می میرد و صدا می خشکد،

باز او بیدار است،

و کنارش صدای عشق

به بوسه مادرانه پیش از خواب

می طراود از او.

با صدای نسیم، صدای موج

می کشاندم تا مرز خواب، رؤیا

رؤیایی خوش

که فقط با اوست.

عطرش حتی بر سنگهای دور من

باران عشق را هدیه داد.

شد وجودم سبز

دلم گلگون از رنگهای زیبایش.

چه رؤیایی

ای دیگران، ای شماها

نکنیدم بیدار که از او خوابم

که بیداری سرابیست مرا در بیابانش

دریاب مرا، دریاب

که از تو زیبایم.

                   1381 _ تهران

در کوچه می رفتم   با خیالی خیس از دیروز و آغشته از آن روز. نه برگی، نه شاخه ای، نه ریشه ای، به راستی به دنبال چه می گشتم. مگر جنگلی نیز هست؟

نمی دانم چه شد، بادی وزید، قاصدکی چون ابرهای سفید روزهای گرم تابستان، به نرمی شکوفه های درخت گیلاس و خروشان چون درون من بر سرم گذشت. تا روی بام همسایه به دنبالش دویدم. سرانجام روی شاخه بخت که از خانه همسایه دویده بود در آغوشش کشیدم.

گفتمش از آنچه می سوخت در من، از آنچه سیاهی که در شبهایم پیروزتر از من بود. خلاصه آنچه بود و شاید هم نبود گفتمش با او. نشست در جایی که مدتها خالی بود. شنیده بود و می نگریست به آنچه روبرویش بود. با وهمی پرسید تو درخت را می شناسی؟ گفتم بودم، آن هم پر از شکوفه. گفت: گل را؟ گفتم در سایه من بود که پرپر شد. دیگر نگفت و نپرسید. نگاه می کرد و بس. اندیشید و برخواست. از شاخه هایم چید و در خاک کرد. عجب که زندگی کمی روئید و خشکیده ها خاک شدند در پایش. هر صبح و هر شب برگ می روید از من با نام او، از هُرم او.

دیگر ندارم هراسی. باغی در کنارم شده پرگل که باغبانش عشق امروز است و امید فرداها. تا دیگر روزها چه شود!

                                               1381 _ تهران

روی شنهای سرد زندگی

دست موج

هدیه داد شیشه ای.

از دورها

نوشته بود روی شیشه

از پیلا به تو.

و قلبم چون کودکی بی تاب

دست و پاکشان بر شنها

چید میوه هدیه را

هدیه ای نزدیک اما دور

نایابتر از شنهای رنگی

بر دستان پیر کودکی

پیلا چیست؟

پیلا کیست؟

غریب اما آشنا

نمی دانم شاید دوست!

شاید امید زندگی با اوست

از پیلا تا لیلی

چقدر راه است؟

از من تا مجنون

پرده یک شیشه است؟

 کاش باشد،

که سنگ عشق در دستم

می کشد درد انتظار

و جز مرگ سنگ دردی نیست.

                                               1381 _ تهران

چه آسان بود خوابیدن

چه زیبا بود خواب دیدن

خواب او، خواب من

تا صبح، تا ما

هر چه دارم از خواب

هر چه دیدم از شب

ستاره چیدن،

و دوباره خواب دیدن

خورشید بی انصاف

با دست بی نیازش

پرانیدمان از خواب

دور شدیم از شب

یاد ستاره، یاد خواب

بادی شرجی تر از انتظار،

می وزید بر گونه هامان

این بود گذشت زمان؟

حال بی تابیم و شاید هم بیمار

حال روز است و شب در انتظار

شبی پر عاطفه

شب خواب هر عقربه

یاد آن شبها خوش، یاد آن شبها خوش

یک روزم بهار بود

روز دیگرم شد خزان

روزی سبز شدم از تو

فردایش شکستم از طوفان

با بهار خوش بودم

قصه ها می خواندم از لیلی

می نشستم جای مجنون

از خزان می شدم رنگ هراس

می کشیدم روی پلک فرهاد

                   و می گفتم

                             بغض شیرین را رها کن

به تقدیر

روئیدیم، شکستیم و بعد خشکیدیم

می دانم که سرد است بازار

این آخرین قطره را از ما ببر

شاید که افتی در بهشتی

خروشان رودی، باغ و کنشتی

مسافر باش اکنون

بنگر و بگذر

بی خانمانی چون.

در خانه سوخته خوشتر است با یار

تا بهشتی که پر باشد فقط از رنگ و بوی یار.

ما همینیم که هستیم

گوشتی و پوستی و استخوانی

سر و دست و پایی

زبان و چشمانی

ما همینیم که هستیم

گاهی هم دلی داریم

آروزیی آویخته از آن

رنگ غم یا که شادی می زند از آن

ما همینیم که هستیم

امروز و فردایی، ماهی و شاید هم سال

هفته های انتظار،

روز و شبهایی گاه روشن، گاه تاریک

خورد و خوابی در کنار

گاه خوشیم و گاه بیمار

خشم و شهوت رنگ ماست

تار و پود، زنجیری بر پای ماست.

ما همینیم که هستیم

چونکه رفتیم دیگر نیستیم،

یادمان شاید،

جای پاهایمان،

نه اما گرمی آغوشمان.

حرفهای نرم و تیز، ریز و درشت

همچون بزرمان،

آری یادگاری هایی بعد ماست.

ما همینیم که هستیم

پیش و پس

خسته یا تشنه

کوچک یا بزرگ

بازنده یا پیروز

مرده یا زنده

باز دنیا باقی

زندگی جاری

خشم و شهوت، خورد و خواب

لحظه هائیست باقی

ما همینیم که هستیم

همین و شاید گاهی بیشتر، گاهی کمتر

ما همینیم که هستیم

فقط هستیم برای رفتن و در یاد ماندن