شاید این بار از خورشید

قطره ای چکیده

شاید از دل نازک گل

شبنمی روئیده

باغ سرنوشتم پس از آن سال

تا امروز که گفتم، پری بود در دست باد

نهایت در نهایت عریان،

گویی رفته بود از یادها.

کم کمک طاق بغض روزگار

دست در دست باد

همراه چند شاخه ای نور و کاسه ای گرما

کرد یادی از این باغ خالی

در انتظارم او را،

ایستاده در پشت دیوار باغ

هرچه فریاد می کشم می گوید: آرام.

شاید به دنبال باغی دگر است

ولی از میان پرچین ها می درخشید نام من بر لبانش

هر شب این سوی دیوار، می خوابم با صدای مهربانش

هر صبح سری می کشم از پشت دیوار

با خنده اش می پیچم نیلوفرانه بر دیوار

هر شب در خواب می بینمش این سوی دیوار

خواهد آمد یا نه؟

یا که خواهد ماند آن سوی دیوار

                                                                         1381 _ تهران

چندی است که مجبورم رؤیاهایم را از پشت شیشه ماتی دنبال کنم که انتهایش را نمی بینم. گویی این میهمان ناخوانده میزبانی ناتوان یافته. یادم داد که صبح ها به امید شب باشم و شبها به امید صبحها، هم بسترش گردم.

نمی دانم چگونه این میهمان را دریابم، برانمش یا در آغوشش کشم. گاهی مرا بسیار هم صحبت است و گاه تنهایم از او. با او پریشانم و بی او پوچ و سرگردان. نمی خواهمش ولی هست. چون سیل ویرانگر در حرکت است بامن.

نمی دانم چرا، نه شیبی نه فرازی، در ابتدا هم که جلو داری نبودش. با شتاب می خراشد و می پوید. آغشته از من، چون دشنه ای بر تن. تنی بی جان، دلی رحمان، سری پر از هرمان و بازهم سرگردان، از هیچ، از آنچه هست و پیدا نیست. پرمی کند گاهی نیز می فشارد، کی می شکاند نمی دانم؟

ترسم از شکستن نیست از ترکهاست. بندها را نمی شناسم، بندزن را هم. با این چشمان منتظر چه کنم؟ نمی دانم، نمی دانم !!!

                             24/9/1380 _ تهران

بهار سرگردانم

خفته در خواب

مرده در گورستانم

به شب ظلمت

بی هیاتر از وجدانم

نوربارانی خاموش

شبی خسته

دلی بی سرانجامم

صدایی از پشت دیوارم

کوهی از پنبه

مشتی از هیچ

مؤمنی بی قبله گاهم

شب بمیراندم یا روز،

به دریا غرقه گردم یا که در رود،

بیابانم کند آواره یا این شهر شلوغ،

به از ریختن در این غم کوزه بشکسته از درد دروغ

                             تابستان1380 _ تهران

تنهایی دمید از برت

ای نارفیق

بهار خشکید در کفت

کودکش گشت پرپر

به راهت ریخت نفرین

آهی کشید از عمق درد

با تو هم کاسه بود آن روزها

با تو بیدار، در تو گم بود آن شبها

به زندانت بود آزاد

آزادی در فراقت چو زندان

پای بسته در هیچ

بی عهد و پیمان و زنجیر

دشمنش خویش

دوستش آتش

آه، زاین دوستی های گرم و طوفانی

این ویرانه سازان فرداهای سبز

آنگاه که پُر مردم

وقتی که باز مردم،

خواهشم تو بودی

اما نیافتم.

تا

آنشب که رویایم مرد،

پشتم به درگاهت خورد.

 لغزید ماهم از طاق

شب از یادم برد

جامه کردم نو

شدم با تو

خسته اما تازه،

خم ولی بیدار

تیره اما براق

نگاهم بر تو

نبضم پریشان از فراق

دلم خون از این اشتیاق

نگاهم آویخته از باد

مکن سردتر این اجاق

با بهارت مرغ خوش خوانم

به اندوهت ابر بارانم

فریبایی تو بر این دل

نمیرانم، نمیرانم، نمیرانم

                                                       1380 _ تهران

پائیزت هم گذشت بر ما

زمستانت نیز،

و بهار دمید در فراق شکوفه

گرمایت پیش رو دارم، دریغ از خورشید

فراوان خواهم بارید از تو

خواهم روئید از بستر درد.

افسوس که پنهانی

و کجاست چشم خاطره چین

بیراهه دارم در پیش.

بیماری ای طبیب

خویش درمانی تو را باید

بیهوده می پوسی بی آنکه بدانی

نمی کردم گرم بسترت را،

شاید نبودی بیمار

نمی پرسیدم اسمت را

نبودی اسیر این آوار

می دانم که تاریکی.

دریاچه ام خشکید دیگر.

گر تشنه نوری ورقی زن از خویش

آری به حکایتها بنگر

                                           1380 _ تهران

باز باد آمد و برد

لکه های سرخ خزان را

باز بهار آمد و چید

میوه سرد زمین را

در پس پرده من

دوباره ما شدیم جاری

شده از ساز تنم پر،

این کوچه خالی

با قصه های تو می خوابم

با عطر تو برمی خیزم

با تو من می تازم

ای رکاب پروازم

می خواهم که شوم خیست،

تو همان بارانی

گم شوم در شب تو

بمیرم تا ته ویرانی

تو کجائی غنچه

دست گل خالیست

در مهمانی عشق

جای تو بس خالیست

جامم زشرابت کن پر

باور بی باده من

باز از سر مستی

نظری کن بر تن من

خواب سبز چمنزار تویی

مرهم زخم علفزار تویی

در اقیانوس به این بی رحمی

رحم اول و آخر باز تویی

نه بمیرانم نه بمیر

که الفبای محبت مرد

با عشق جمله ای کن آغاز

تا نگویم که زمن نام نبرد

                                                  1379 _ تهران

حرمتم،

حرمت ساز شکسته

فرصتم،

فرصت یک در بسته

لذتم، مثل عروسک

خسته ام، مثل مترسک

توی دستای بیابون

تن من مثل یه پیچک

عاشق دار و ندارم

مثل گلهای بهارم

توی دستای زمستون

مثل ریگ تو شوره زارم

پرم از زخم زیارت

تو همون همای رحمت

پرم از بوی رسیدن

تو همون دست ریاضت

حالا وقت گریه کردنه

حالا وقت ترانه چیدنه

توی تاریکی آسمون شب

خدا خدا خدا گفتنه

                                          1379 _ تهران

یادت نیست

در حریم خلوت خانگی

در این از همه واماندگی

میان تلخی و شیرینی

آهسته افتادم به درماندگی

یادم هست

در حریم گرم دلبستگی

دور از هرچه خستگی

زهجرت، جرعه ای نوشیدیم

در خواب مردیم به آهستگی

یادت هست

در شبهای پر از بی ستارگی

در روزهای خورشید گرفتگی

از دستان عشق نوشیدیم

شربت شیرین زندگی

و

نترسیدیم از گم گشتگی

یادم هست

که چگونه شکستی از دل مُردگی

چگونه خفتی از خستگی

و حالا چه ناآرام و پریشان

میزنی تیشه برپای زندگی

یادت نیست

که گفتم یادم هست

فراموش میکنی هرچه هست

و تو کردی هر چه بود

مدفون این خاک پست

                                         1379 _ تهران