با تو شب هم پر نوره

بی تو روزم شبه، خالی از نورِ

با تو عمر رود خوشبختی

بی تو عمر مرداب بدبختی 

با تو دل کودکی شاد و بی غم

بی تو دل دریای ماتم

با تو دستم پر پینه

بی تو دستم همه زخمه

با تو پایم پای دویدن،

زمین خوردن و باز برخواستن.

بی تو پایم پای خفتن،

به هر باد لرزیدن و به هر ضربه ای بشکستن

با تو سراپا چشم و گوشم

بی تو کورم، کَرَم، بی خروشم

با تو می بینم افقها را

بی تو نمی بینم پیش پا را.

با تو من مرد راهم،

سنگها را هم می شکافم

بی تو گمراهم،

از باد هم می هراسم.

با تو آبم پشت سد

بی تو کورم پر از شوق دیدن

با تو سدم پیش جریان

بی تو می ترسم زرفتن

با تو دنیا خواب شیرین

بی تو کابوسی سرد و غمین

با تو بودن آرامش سبزه بهاره

بی تو بودم تنش های تند انتظاره

با تو یا بی تو در توام

بی تو یا مرده، یا به دنبال توام

                                                                1379 _ تهران

عزیزم، بهارم

نوید گرم روزان سبزم

چراغم، امید فرداهای تاریک

تویی دیوار محکم، تکیه گاهم

چرا

میزنی نیشت بر تار و پودم؟

خرابم می کنی در چشم خود باز؟

می بری تا پای چشمه

رهایم میکنی چون زجه ساز؟

چرا

هم آوازم دگر لبهای سکوت؟

به راهم کمین دیو جنون؟

ریختی شوکران در جام وجودم؟

نخواندی تا به پایان قصه لیلی و مجنون؟

چرا

سینه دلبستگی شرحه کردی با حضورت؟

نیمه راهی، نیمه جانی، اصلاً ناتمامی؟

نه بیداری نه خفته، نه گرمایی نه سرما؟

سراپا سکه ای، با خودن هم شیر و خطی؟

چرا

شد تهی جام پاسخهای لبریزت؟

شد خموش آن آتش سینه سوزت؟

با این چراها بیگانه ای؟

از پشت خنجر برنده ای؟

سنگی، باد نیستی؟

شبی، روز نیستی؟

مُهر بی نام و نشانی؟

لبریز افکار نهانی؟

چرا این چراها با تو معنی می شود؟

چرا این اشکها با تو جاری می شود؟

چرا ای آرزویم پوچیدی؟

چرا ای جوهر وجودم خشکیدی؟

چرا چرا؟

چرا اول چنان، آخر چنین؟

                                                       1379 _ تهران

سرشارم و جاری

گرم و آفتابی

گاهی چو تبلی شکسته

خرد و خالی

گم شدم در پس کوچه های آسمان

همیشه تک درختم در بیابان

تنم زخمی زهر یادگاری

گهی اسم و گهی تاریخ آشنایی

شعله های آتشم سوز یک شمع

هرچه سرما هر چه ظلمت در تو جمع

از تو خنده، از تو شادی

از تو رفتن، از تو مردن

منم گریان، منم غمگین

منم مانده، منم مرده

کلامت لمعه یک سراب

جمالت خفته بر آب

دلت آئینه شبهای پائیز

نگاهت چون خوار تیز.

فراموشم کن

به بادم بسپار و برگرد

خموشم کن

به آبم بسپار و برگرد

                                            1379 _ تهران

ندانستی که می بینم تو را

می کشم بر رخت رنگ وفا

به یادت دیروز و هر روز

نشستم پای حرفای خدا!

چنان آهسته خندیدی و رفتی

که دل بی خانمان شد

برای سایه ای کز ما گرفتی

آسمانم ابری ترین شد.

نپرسیدی، نفهمیدی چه کردی

چه رنگایی چه نقشایی کشیدی

کنار این و آن، از دل غریبان

چه منتهای بی پروا کشیدی

غرق دریاهای خشکیده گشتی

بی خیال از هر نشانه، بی راهه رفتی

برای بوسیدن دست سراب

هزاران دست و پا یاری گرفتی

گم شدی گاهی برای زور و زر

زبیکاری گهی عاشق و دیوانه تر

تو پیدا شدی تا که گم کردی مرا

بت عشقت ترک خورد از ریا

ذات آرامت چو هر آتشقشان

زگرمای شهوت شد پریشان.

نه در بند هوایی نه همراه خدایان

نه خود میشناسی نه دلهای پریشان

نمی دانم چرا یارم شده

مونس و غمخوارم شده

خدایا دری بگشا به رویم

نمی دانستم که بیزارم شده

چه رنگایی، چه نقشایی کشیدی

چه منتهای بی پروا کشیدی

بی خیال از هر نشانه، بی راهه رفتی

هزاران دست و پا یاری گرفتی

رها کردی مرا در دام او

کُشت هر دم مرا باران او

تنم خسته، دلم رنجور گشته

یا فدا یا که دورم کن از او

                                                         1379 _ تهران

با اون صدای نازش

بارون داره می باره

دستای خیس رفتنیش

گریم در میاره

باز هوا هوای تو ور فریاد زدنه

همه جا دنبال تو گشتنه

روی تن خسته ی جاده های غم

اسم تو رو نوشتنه، خوندنه

همه پشت شیشه پنجره ها

از تو خونه های پر سروصدا

می کِشن بوی تورو نفس نفس

نمی پرسن چیه این صدای پا

با اون صدای نازش

بارون داره می باره

دستای خیس رفتنیش

گریم در میاره

رو لبی ناله و فریاد و قسم

صورتی شاد و تماشایی شده

تو چشمای دیگری غصه و غم

مثل اشک آسمون جاری شده

همه چیز سنگین و پر صدا شده

همه جا اسم تو باز جاری شده

می بینی، به احترام قدمت

خیابونا خلوت و تیره تر شده

با اون صدای نازش

بارون داره می باره

دستای خیس رفتنیش

گریم در میاره

آغاز سال ۱۳۸۷

را به همه هنرمندان و هنردوستان

به ویژه دوستان خوب خودم تبریک عرض میکنم

و امیدوارم سال خوبی برای همه باشه.