فكر مي كنم, فكر مي كنم و فكر مي كنم.

به او فكر مي كنم, به آنچه كه با او و درون اوست. فكر
مي كنم, فكر مي كنم كه چرا اين چنين در افكارم لانه كرده, فكر مي كنم كه چرا مجنونانه دوستش دارم.

در پس تمام اين افكار فقط يك چيز پنهان است, ناجي من اوست. او كه كوه سرد و يخ زده وجودم را با گرماي حضورش به سرزميني زيبا مبدل ساخت. سرزميني كه در آن گل هاي رنگارنگ عشق هر لحظه بيش از پيش روئيد, تا جايي كه خارهاي نفرت و تنهايي از عطر خوش آنها آب شد.

حالا اين وجود اوست كه آرام و زيبا بر اندام بهشتي اين سرزمين مي بارد تا هميشه تازه باشد و پرتو گرمابخش حضورش گونه هاي سرخ گلهاي عشق را سرختر مي كند. پس بر اين دل ببار و بتاب كه نياز اين سبزي و طراوت تويي.

                                                                                                                                                                                                            1377 _ تهران

دري باز شد و نسيم خواستن وزيد.

پنجره ها همه بسته, چون ديگر درها.

آستانه كوتاه بود,

خميدم و تا گوشه اي پر از صدا خزيدم.

با خشم خورشيد باز مي گشتم بسوي در

و ميان رويش چشم ها ريشه مي كردم.

در نيمه شب خورشيد

به درهاي در مي آويختم

و در خواب راه ها

خواب سكوت را از پايم مي ربودم.

تا لانه مي وزيدم

و تا تولد خورشيد

مي دويدم در پي آرامش.

                                                                                                1377 _ تهران

بر بام این صبوری

بنشسته بوف کوری

دنیا چه می درخشی

مگر تو هم صبوری

                                         ۱۳۸۶ - تهران (در کنج تنهایی)

قطره اي اشك آمد و من قايق احساسم را

بر ستيغ آن نهادم

و با اولين تپشش

به ساحل تو رسيدم.

همه چيز خاكستري بود

من تشنه روشني.

اينجا ابري آسمان ها هميشه رعد آلود بود

و ريزش ها بوي غم داشت.

از جوي هاي محبت خشكي لحظه ها مي طراويد

بود سرچشمه در غبار دشمني ها ناپيدا.

دريا نيز ديگر رنگ هيچ به چهره داشت,

آرامگاه هيچ رودي آبي دريا نبود.

هر برگ صفحه اي بود

از قصه اي ناتمام با امضايي سرخ در پايان

وهم در چهره شني قلعه ها  موج مي زد,

هراسي نبود مگر هجوم بي هنگام تو در گذر تلخ لحظه ها.

                                                                                                                                                                                                                1377 _ تهران

به درخت عمر آويختم,

ميوه زمان را نارس چيدم و گنديده فكندم.

در پي رود خوشبختي

تا اقيانوس بي رنگي ها ره پيمودم.

با نسيم عشق آميختم

و تا بي كران تنهايي وزيدم,

اما جز پوچي محبت هيچ ندرويدم.

                                                                        1377 _ تهران

وجودم تهي شد از وجود,

تپش هايم ديگر بوي هستي ندارد.

جريانم ديگر از من هم چون سيل مي گذرد.

شنزار فاصله ها را صدف هاي بي رنگ التماس پوشانده,

امواج تو با هر بازگشت صدفي رنگين مي برد

و شوري انتظار را هديه مي دهد.

نم حضورت با پلك زمان بر ساحل وجودم فرو مي نشيند,

و بازهم شوري انتظار آغاز مي شود.

تا آمدنت به صدف ها رنگ مي پاشم

به اين اميد كه ديگر شيرين بيايي,

و درياي تو چه بي صدا ساحل من را مي فرسايد.

                                                                                                                              1377 _ تهران

فاصله هاي نفس هايمان بيشتر شده

ديگر نفس هايش وجودم را نوازش نمي كند

دستهايمان در قيامت فاصله ها قرار گذاشته اند

 شايد بوي نگاهش ديگر رايحه عشق نيست,

رايحه نفرت است.

ياس انگشتانش ديگر بهاري نيست.

در صدايش كبوتر غم چه لرزان لانه كرده.

از پنجره قلبش فانوس تنهايي چه لرزان مي گريد,

و اين نفرين اميد است.

آري, چه تلخ و شوم مي خواند,

و مرهمي نيست مگر معجون عشق.

                                                    1377 _ تهران

هوا پر شد از نم كدورت

گل دوستي ديگر بوي خواستن نمي دهد.

خار كينه

چه بي پروا بوي دوري را فرياد مي زند,

و دست سنگين خارها

با هر نفس بيشتر بر باغ دل هايمان سايه مي كند.

پاي گل را بوسيدم

به باران شبهايمان سوگند خوردم

به بهارمان قسمش دادم,

كه گلستان ما را خارستان نكن.

بغز پوسيده اي از رنگ خار به سينه داشت,

كه تيغ زبانم پيكرش را دريد و چشمه اشك جاري شد,

اشك شيرين خواستن.

اما گلبرگ ها با ما نبودند,

نقش ديوار بر خود داشتند.

شايد ما چنين مي خواستيم.

ديگر شيريني اشك در پشت گلبرگ ها دوري را شكرك مي زد

و زنبور ما چه حريصانه به دوري نيش مي زد,

تا كندويي ساخت ز جنس تنهايي.

                         1377 _ تهران

پاي زمان را مي بينم

كه چه بي رمق مي جنبد,

و دست انتظار با هر گام زمان

گلپري مي چيند از وجودم.

ديري نخواهد گذشت

كه جز ساقه اي عريان نخواهم شد,

و تو چه بي تفاوت در وزشي.

حتي از آمدنت مي ترسم,

كه مبادا همان چند گلپر نيز پرپر شود

از نفس پائيزي تو.

پس اي پائيز من بهارت كجاست؟

خنده هاي گرم و باراني,

نوازش هاي پر مهرت كجاست؟

ديگر چشمي ندارم كه به زنگ ها بياويزم,

هر چه بود قطره اي شد

در ميان ريگ هاي كوچه و خيابان

به دنبال چاله اي سبز و كوچك.

شايد در دنياي چاله فصل انتظار نيز كوچك باشد.

                                                                                                          1377 _ تهران

مي انديشم به سنگين ترين انديشه اي كه بر باريكترين پل احساسمان سنگيني مي كند.

مي انديشم به تنهايي پل, مي انديشم كه چگونه ريسمان هاي آن را يكي پس از ديگري با دستان عشق به هم دوختيم.

مي انديشم به خورشيد دوستي كه بر تار و پودمان مي تابيد.

مي انديشم به طوفان حسادتها كه بر ما مي وزيد, اما بيهوده مي كوشيد, ريسمان هاي پل به درخت محبت آويخته بود كه ريشه در اعماق وجودمان داشت.

بند بند ما در مهتاب هم آغوشي, ريسماني مي شد ناگشودني و هر بار كه خورشيد چشم مي گشود پلي مي ديد محكم تر از ديروز.

                                                                                                  1377 _ تهران

بوي تاريكي مي آيد

از ميان سفيدي يك قلب,

و ناگهان قلبي مي بينم

تاريك و تهي از بوي صدا

با سنگ قبري در ميان.

دلي مي بينم

به زنجير كشيده شده

در دل قبر.

نقاب سكوت به چهره داشت,

اما وجودش دريايي خروشان.

بي صدا مي باريد,

باريد و باريد و باز هم باريد.

قبر بركه اي شد, بركه درياچه اي و درياچه سيلي خروشان.

ديگر قبري نبود,

زنجير هم نبود,

و از همه مهم تر, او هم نبود.

قلبي بود تاريك و هزاران گرسنه تاريكي.

اي كاش بازهم سفيد باشد.

                                                       1377 _ تهران

باز هم نفس ها در اطرافم خشكيد.

جاي پايي بر غبار چهره ام نبود مگر جاي پاي او.

خورشيد در ميان دروازه شب و روز همچنان مي رقصيد.

يادش سرمه اي شد بر ديدگانم

كه اشك پشيماني جز نور ديده چيزي با خود نمي شست.

بر خود وزيدم: كه اي صحراي محبت

از باران عشق مي گريزي؟

در خشكي نفس ها, مي انديشيم به نفس هاي خشك.

سنگ ريزه هاي زمان در گردباد تلخ حوادث ديگر نمي جنبيدند.

سنگ گذشته ام هميشه به آينه روشن حال

دست درازي مي كرد.

آينه هميشه حفره اي تاريك به سينه داشت.

شراره اي بودم از دل آتش عشق

كه سردي روزگار از جنبشم مي كاست

نقاب خوشبختي آرام آرام از سيماي روزگار فرو مي نشست

ديگر راهي نبود كه از آن بگريزم,

هر چه بود بي راهه بود

كه جز خطا انجامي نداشت.

پس با سكوت همنشين شدم كه آزاده ترين بود,

و با قلم همدل كه خوشبخت ترين بود,

و با كاغذ هم صحبت كه روشندل ترين. 

                                             ۱۳۷۷ - تهران

سراپا سكوتم,

چون سكوت شبهاي زمستان سرد و سنگين.

دريايي از احساسم,

و سد سكوت سخت و بي تپش.

درخت روياهايم را

خزان هجرت سوزاند

و من تا خاكسترش گريستم.

مرا با خود كاري نبود

اين شاخه هايم بود كه آفت تنهايي به تن داشت.

ابر چشمانم را رمقي براي باريدن نبود,

وجودش فقط قطره اي بود

پر از ذرات درد.

وجودي شدم بي تپش چون سكوت و جام زهر را نوشيدم.

آمدم تا هم بستر خاك باشم

خاك هم از من گريخت.

خدايا با اين تنهايي چه كنم؟

                                   ۱۳۷۷ - تهران

جوي هميشه جاري زمان

ديرگاهي است كه نمي خندد.

صداي شرشرش

ديگر گم شده

در سياهي بسترش.

ريزش ها

به آرامي در آغوش تيرگي جان ميدهند،

و ما با دستاني پر از ياس هاي سپيد

همچنان در ستيزيم.

چمنزارهاي قلبمان از گرماي حسرت به خشكي مي گرائيد

اما باران اميد هنوز زنده بود

و بر خشكي مي تاخت.

باغ چشمها ديگر زيبا نبود

خوار دشمني به دامن داشت.

ديگر باغبان زيبا نبود

وجودي بود سياه مايه

با دستارهايي تاريك و روشن به نشان ضديت

جامه هايي تيره

تهي از روح انسانيت.

در امتداد حصارها

هنوز شبدرهاي عشق

دور از نگاه ناپاك باغبان

ريشه در يكديگر داشتند,

اميدي بر آنها مي وزيد

كه باغبان رفتني است.

پس اي شبدرهاي زيبا, سبز بمانيد

كه طوفان آزادي در راه است

و با خود نمي برد مگر اين خوارها و اين باغبان.

                                                          ۱۳۷۷ - تهران

پروازها در فضا خشكيد.

ديگر طنين ناقوس ها عطري ندارد

ديوارهاي سبز

 چون حصاري روحم را احاطه كرده اند

خورشيد ديگر زيبا نيست

و من در آغوش تنهايي

سر به روياها سپرده ام.

مي بينم كه چگونه در سبزي او گمشدم

از ميان علفزارها مي گذشتم

با دلي آرام چون مرداب

و خوشحال چون بهار.

نسيم عشق بر گونه هايم مي گذشت

و اسب سفيد روياها

با من هم سفر بود.

پا به پاي هم

با پرهاي تشنه محبت

تا هفت آسمان عشق هم سفر شديم,

با اين آرزو كه شايد آسمان ديگري هم باشد,

و تلخي نبودنش

سنگي شد بر شيشه روياهايم

و باز هم با درد بيداري آميختم.

                                                        ۱۳۷۷ - تهران

احساسي است عجيب, ناگفتني

چون بارشي گرم در دل آفتاب

زبانم تهي است از كلمات .

جملات مرده اند.

دريايي از صحبتم

اما خورشيد تنهايي بخارم كرد

چيزي در بي نهايت وجودم سنگيني مي كند,

ميان شب و روزم دري بسته است.

سايه سياهي

روي زندگي ام خم شده

و در سياهي آن آينده را مي بينم.

از وهمش

تار و پودم از هم گسيخت.

احساسي است عجيب, لبريز از باورهاي دردناك,

چون بارشي گرم در دل آفتاب.

امروز از فردا رنگ مي گيرد

فرداهايي بي رنگ تر از امروز

و من با قلم تنهايي

فرداها را

بر پرده تاريك دلم نقش مي كنم

تا خود را در آنها باور كنم.

شايد فردايم را عطر رنگي باشد.

                                                                              ۱۳۷۷/۸/۵ - تهران

مي كشم نقش دردي پنهان

به بي رنگي هوا

به سردي يخ

با قلب و چشماني تاريك و تهي

مي كشم نقش دردي پنهان

كز وجودش يادگار ماند

آن روزگار بي درمان

سايه هر نقش بود كه بر وجودم مي لغزيد

و شمع وجودم مي سوخت

تا كتيبه درد همچنان خوانا باشد

ديگر سنگي نبود

تا بوم نقاشي هاي من باشد,

و من كوه به كوه گشتم

اما چه بيهوده

چشمي نبود كه آنها را بنگرد

و دلي كه بوي آنها را حس كند,

آري, چه غريبانه دردي است.

                                                                   ۱۳۷۷/۸/۷ - تهران

به زمين مي گويم

از تنهاترين ياسي

كه در تنهاترين شب رويا

در قلب من مي روئيد

 به زمين مي گويم

از سنگين تريت خوابي

كه در كامش لغزيد

و روياي زندگي آغاز شد

از وزش زمان كه بگذريم

آرزوهاي ماست

كه زندگي را

با دستاني پينه بسته به دوش دارد

به زمين مي گويم

كه نمي شنود و چون شب هاي من

در بي كران سكوت است

جويبار محبت خشكيد

و در كنارش

گل آرزويم پژمرد

نه پروازي, نه تابشي, نه وزشي

من بودم و نيستي

و مرگ متولد شد

به زمين مي گويم

از مرگ مسرورترين سرو  زمين

كه از پژمردگي ياسش

درخت نيستي

مرگ را ميوه داد

و او نيز سرانجام با من گريست

                                         ۱۳۷۷/۸/۵ - تهران

ديرگاهي بود

كه شيشه سكوتم را

سنگ هيچ عاشقي

نشكسته بود.

تپش ها

همچنان تكنواز كنسرت بي پايان عمر بودند.

مرداب وجودم را

تنها ربوي اين امواج

به تكاپو واميداشت

تصوير وجودم بر ديوار سياه روزگار

همچنان تاريك بود

ناگهان وجودي بر من وزيد

تصوير تاريكم جان گرفت

و مرداب وجودم

بوي هم آغوشي

نسيم عشق ديگر نبود آن

طوفان بود

مرا تا مرز عاشقي با خود برد

مرز را شكستم

و تا بي كرانش وزيدم

خستگي را با من كاري نبود

فقط تشنه بودم.

هر جرعه عشق

قطره اي بود در صحراي وجودم

و اين من بودم و بي كران عشق…

                                                                                                                                 ۱۳۷۷/۸/۳ - تهران   

ستاره هاي چشم دريده

از پشت بام آسمان

مي نگرند با رنگهايي پريده.

هنوز بوي اميد مي طراويد

نسيم زمان مي وزيد

و از طاق آسمان

مي ريخت ستاره.

روح گريخته بود از وجودشان

و ماه مي گريست

هالي چه بي جان

در بي كران ها گام برمي داشت

خون به رگها نداشت

اما هنوز ايثار مي كرد.

پروين همچنان مي سوخت.

دب اكبر

پدري مي كرد اصغر را

و من آموختم

درس ايثار، درس گذشت را

چه زيبا رفتند

ياران خورشيد

و ماه همچنان مي سوخت

تا مرگ آسمان …

          ۱۳۷۷/۸/۲ - تهران                                                                                                    

خورشيد در افق روئيد

بوي نور وجودم را پر كرد

و مرداب چشمانم لرزيد.

چه تيرگي ها بر من گذشته بود.

چه بيداري ها ديدم

در دل تيرگي.

تار و پود وجودم

پر بود از بوي آن بيداري ها.

زميرم آلوده بود به تاريكي

دريغ از قطره اي نور

                                                                                       ۱۳۷۷/۸/۴ - تهران

ريشه در رگهايم داشت

نيلوفر وجودم را

آويزگاهي نبود

مگر گلبرگ دستانش.

ريشه ام را بستري نبود

مگر باغ وجودش

تا مرا چنين آويزگاهي بود و بستري

روئيدم.

خورشيد وجودش

مرا فرا مي خواند

و من رودي شدم جاري

در بستر خورشيد

رود را پاياني نبود

مگر درياي گرم آغوشش.

قلب ها تپيد

اشك ها چكيد

چه سنگ ها كه آب نشد

چه دلها كه از فشار هجرت نسوخت

و چه پيوندهاي گرم

كه محبت به هم ندوخت

چه لب ها كه نشكفت

تا بنالد، بگريد

از رقص بد سيماي فراق

چه لب ها كه نسوخت

از هرم خواهش

و باران آغاز كار شد

تا برويد گل اطمينان و باران آغاز كار شد

تا برويد گل اطمينان, گل خواهش, گل عشق

و سرانجام گل پيوند

و چه پيوند هاي گرم كه به هم ندوخت اين گلزار

آسمان ابري شد

بوي رعد پيچيد

اما بازهم گل شكفت

ديوها همچنان بودند

و تو نمي داني آنچه با گلزار شد

پيكار نا برابري بود

آتش افكار بود كه مي باريد

اما هنوز هم مي رقصيد گلزار

و همچنان قصه ديو و گل باقي است …  

                          ۱۳۷۷/۸/۱ - تهران                                                                                                                           

شب است و تنهايي

شب است و بيداري

در اين تاريكي

از پشت ديوارهاي سياه

مي وزد باد سرد غمناكي

بادي كه بوي نم تنهايي را

چون پرنده اي شكسته بال

به هر سوي وجودم مي كوبد

بي آنكه بداند جدايي شكسته بالش را

كو شاخه اي، كو درختي

اصلاً كجاست سنگي

كه اين پرنده پرشكسته جدايي

نشيند به رويش زدرد تنهايي

بيا باهم بسازيم

حتي گوشه اي

به اين با ارزش گوهر آشنايي

تا كند لانه اين پرنده كوچك تنهايي

تا بداند كه نيست تنها

به هنگام كوچ به هنگام غمها

كه شايد سردهد آواز

نغمه اي شيرين و دلنواز: كه نيستيم ما تنها چه در جدايي، چه در غم ها

                                                                                                         ۱۳۷۷/۷/۲۹ - تهران

در نگاهت

جای خالی امروز را دیدم

و آنگاه که در تو در توی نگاهت

سر در گم به دنبال خود می گشتم

نامهرمی از گوشه نگاهت قدم هایم را می شمرد 

و من باز در تو گم شدم

بیا ببین كه مرگ هم حریف ما نمیشود
ببین كه قامت من از حادثه تا نمیشود
مرا خدای خود مدان منو تو هر دو بنده ایم
فریب سروری مخور بنده خدا نمیشود
هزار تیر حادثه كمین گرفته در كمان
ولی اگر نخواهد او یكی رها نمیشود
وعده خوشبختی من به خواب مانده تا ابد
گناه زنده بودنم كه بی جزا نمیشود
به خویش تكیه كن چو گوه نه تكیه كن به روزگار
علاج هیچ مشكلی به یك دعا نمیشود
همیشه مرگ قصه ها مرثیه ساز نمیشود
زبان این همه صدا كه بی صدا نمیشود